درد من پول نیست، تنهایی نیست ، لباس و هزار تا کوفت و زهر ماری که همه دخترا دارن نیست... دردم پدریه که اینقد زندگی رو ساده گرفته، این قد به همه چی به چشم بی ارزش نگاه کرده که زندگی برام دیگه ذوقی نداره ، دردم مادریه که به همه چی حواسش هست و در مورد همه چی رک صحبت میکنه جز بچه هاش جوری که فقط باعث بی ارزش شدنشونه ، درد من برادریه که خودشو دانای کل میدونه فکر میکنه راه زندگی همه رو اون باید تعیین کنه .. دردم خانواده ای که همه از هم فراری ان و متنفر ..زن از شوهر ،شوهر از زن ، برادر از برادر ، خواهر از برادر و...دردم خونه ایه که فقط محل غذا خوردن و خوابیدنه نه محل جمع شدن خانواده کنار هم و آرامش گرفتن.. د رد م ادماییه که میخان ازت یکی بسازن مثل خودشون درصورتی که خودشونم نمیدونن هدفشون از زندگی چیه و طوطی وار چند تا جمله رو تحویلت میدن فقط... دردم...

حدودا یک ماه پیش بود که کرمانشاه زلزله اومد و اون شب شروع زلزله های سریالی شد..

هفته پیش یه زلزله تهران و کرج اومد اون موقع نگران شدم ولی زلزله ای که دیشب اومد با اینکه شدنش کمتر بود ولی چیز دیگه ای بود.. از دیشب رعشه گرفتم .. مدام منتظر مرگم با کوچکترین صدایی وحشت میکنم ..دیشب تا مرض سکته داشتم میرفتم..

یه ترس به ترسهام اضافه شد. زلزله

خدایا به این مردم رحم کن ..